Ulubionym miejscem zabawy rokokowego towarzystwa stały się

Ulubionym miejscem zabawy rokokowego towarzystwa stały się ogrody, najczęściej niejednolite pod względem stylistycznym. Najogólniej rzecz biorąc, znano dwa typy ogrodów: regularny francuski, którym rządziła zasada symetrii jako odpowiednik klasycystycznego pojęcia ładu, oraz tzw. angielski, naśladujący naturę, a właściwie jej idealne wyobrażenie w malowniczym pejzażu. W otoczeniu starannie dobranej roślin-ności umieszczano sztuczne groty, strumyki i kaskady oraz dyskretnie wtopione w ten krajobraz ogrodowe pawilony, których styl szczególnie podlegał kaprysom mody (rokoko, klasycyzm, neogotyk, orientalna egzotyka). „Naturą” nie musiała być przyroda, ale na przykład chaty chłopskie,-szałasy „dzikich” czy domki pustelnika. W okresie mody na rokoko wnętrza „chat” urządzano z wyrafinowanym przepychem (Powązki Izabeli Czartoryskiej), później pod wpływem sentymentalizmu starano się zachować ich autentyzm. Sztuka ogrodów fascynowała ludzi oświecenia, poświęcono jej wiele traktatów, opisów i dzieł literackich. Literackim dopełnieniem tej sztuki są dwa poematy opisowe Stanisława Trembeckiego: Powązki i Sofiówka. Historycy literatury szczególnie cenią ten drugi, przedstawiający jeden z najwspanialszych ogrodów oświecenia (Zofii Potockiej, niedaleko Humania na Ukrainie).

Wprawdzie w kulturze artystycznej epoki rokoko nie odgrywało roli najważniejszej, jednak pewne elementy dekoracji, a zwłaszcza wystroju wnętrz, przenikały do innych stylów. Nie należały na przykład do rzadkości klasycystyczne pałace o wnętrzach przynajmniej w części urządzonych według gustu rokokowego (pomieszczenia dla dam, tj. buduary). Jako styl reprezentacyjny dla architektury, sztuki i literatury oświecenia klasycyzm (od łacińskiego classicus ’pierwszorzędny, wzorowy’) rozwijał się na gruncie polskim w kilku nurtach i fazach.

Leave a Reply