Romantyczny ekspresjonizm w sztuce

Romantyczny ekspresjonizm w sztuce był zasługą dwóch wielkich malarzy: francuskiego – Eugeniusza Delacroix (1798-1863) i hiszpańskiego – Franciszka Goi (1746-1828). Nawiązują oni do niektórych osiągnięć sztuki barokowej, biorą z niej irracjonalny sensualizm (zmysłowe postrzeganie świata), dynamikę form, linii i kolorów. W malarstwie przestaje się liczyć kontur, który oznaczał w klasycyzmie pierwszeństwo rysunku przed plamą barwną. Romantyczne malarstwo to k o 1 o r y z m, szokujący zestawieniami jaskrawych plam, rzucanych na płótno z furią, która ma wyrażać „boski szał” tworzenia, a jednocześnie pozostawia ślady w chropowatej, niedokładnej, pełnej wymowy fakturze płótna (William Turner, Eugeniusz Delacroix, w Polsce – Piotr Michałowski). Ta technika malarska przeciwstawia się wykończonej i wygładzonej formie plastyki klasyczno-akademickiej, toruje drogę impresjonizmowi.

Romantyczny postulat ekspresji i zwrotu artysty do własnych przeżyć daje w efekcie skalę różnorodnych emocji, od dramatycznego szoku i frenezji (szaleństwa) w takich obrazach, jak Tratwa Meduzy Teodora Géricault (1791-1824) czy Dante i Wergiliusz Delacroix, aż po nastroje intymne i wyciszenie malarzy niemieckich: Caspara Dawida Friedricha (1789-1869) i Karola Gustawa Carusa (1774-1840). Malarze odcinają się od kostiumowości i łatwego sentymentalizmu, ich sztuka staje się ostra i dosłowna. Romantyzm rehabilituje brzydotę (w wyniku podważenia w połowie XVIII wieku klasycznej teorii piękna i wprowadzenia estetyki wzniosłości, piękna przedmiotów budzących grozę przez angielskiego teoretyka Edmunda Burkę), wydobywa to, co charakterystyczne, co zaciekawia i uderza.

Leave a Reply