Podobnie we Francji

Podobnie we Francji: chociaż przed rokiem 1820 nowe idee i wpływy romantyczne były już na porządku dziennym, za właściwy romantyzm uznano dopiero hasła głoszone przez grupę młodych w czasie ideowo- -artystycznej batalii, która przybrała charakter sporu tyleż o hasła sztuki (na przykład o nowy model krytyki literackiej, potem o nowy typ dramatu), co o zasady polityczne i przekształciła się w spór konserwa-tystów z liberałami. Za forum tych starć służyły czasopisma i salony liberalnej burżuazji, młodzi artyści zawiązywali także słynne kluby zwane cenacles. Batalia romantyczna we Francji trwała przez dziesięć lat. „ideały, poezję i wolność sztuki” (Teofil Gautier) walczyli: Stendhal, Dumas ojciec i przede wszystkim Hugo, który przez hałas polemik poprowadził obóz romantyków do zwycięstwa, jakim stała się burzliwa premiera Hernuniego w Teatrze Francuskim 22 lutego 1830 roku.

W Polsce spór pokoleń literackich zaznaczył się szczególnie ostro bezkompromisowo w postaci tzw. walki klasyków z romantykami w okresie poprzedzającym wystąpienie Mickiewicza oraz w trakcie pojawiania się jego kolejnych utworów (Ballady i romanse, Dziady wileńskie, Konrad Wallenrod i Sonety krymskie) i takich dzieł, jak Maria Malczewskiego, Zamek kaniowski Goszczyńskiego – a zatem w latach 1815-1829, ze szczególnym nasileniem między rokiem 1818 a 1822.

Leave a Reply