Orientalizm w sztuce okresu romantyzmu

Orientalizm w sztuce okresu romantyzmu był odkryciem poezji Goethego (Dywan Zachodu i Wschodu) i Byrona (Giaur, Don Juan). Wschód dla romantyka oznaczał nie tylko „krainę dostatków i krasy”, bujność przyrody, bogactwo przeszłości i kultury, oddane przez Mickie wicza w Sonetach krymskich, ale także sferę wyrafinowanej duchowości, utrwalonej w fascynującej romantycznych artystów starej poezji per* skiej,’ szczególnie refleksyjnej i miłosnej. Opisy podróży tworzą odręb-ny gatunek literacki romantyzmu, poetycki (Podróż z Neapolu do Ziemi Świętej Słowackiego) bądź prozatorski (podróże Kraszewskiego).

Historyzm romantyczny zrodził dwa stanowiska w sztuce: jedno to zwrot do problematyki narodowej dawnej i współczesnej, szczególnie bliski sztuce polskiej tego okresu, gdyż związany z ogólnym postulatem jej patriotycznego posłannictwa.

Drugi kierunek romantycznego historyzmu jest uniwersalistyczny, skierowany ku wielości stylów historycznych, jakie wytworzyła kultura Europy w ciągu dziejów.

Leave a Reply