Klasycyzm w sztuce

Klasycyzm w sztuce to: normatywizm i poddanie artysty dyscyplinie formalnej, pojęcie obiektywnego piękna osiągalnego dzięki znajomości reguł i odwzorowywaniu rzeczywistości (naśladowaniu, mimesis), stała hierarchia stylów i gatunków wypowiedzi, pojęcie „dobrego smaku” jako kryterium sądów artystycznych oraz więź z jednym tylko kręgiem tradycji – antykiem.

Tym zasadom romantyzm przeciwstawi estetykę otwartą, sięgając do nowych źródeł inspiracji, którymi staną się zarówno dostrzegany w swym bogactwie, różnorodności i przemianie świat zewnętrzny, jak tajemnice ludzkiego wnętrza, szczególnie własnego wnętrza artysty. Nowymi hasłami romantyzmu staną się: kreacjonizm oraz p 1 u- ralizm estetyczny wypływający z przekonania o wielości, a zarazem względności i historycznej zmianie form.

Romantyczna teoria sztuki i wyznaczniki stylu romantycznego dadzą się wyprowadzić z filozoficznych założeń epoki. Przekonanie o duchowej naturze wszechświata sprawia, że romantycy sztukę stawiają na pierwszym miejscu wśród działań człowieka, a także odczuwają jej podstawową jedność i wierzą w wysokie posłannictwo artyzmu w dziejach ludzkości.

Leave a Reply