Klasycystyczne założenia obu gatunków dramatycznych

Klasycystyczne założenia obu gatunków dramatycznych znalazły najwcześniejsze realizacje już w okresie saskim. Ukształtował się wówczas polski typ tragedii historycznej, nawiązującej do wzorów francuskich

XVII i XVIII wieku (m.in. Corneille’a), chociaż jej najważniejsze cechy miały swoje źródło w starożytności (wysoki retoryczny styl, reguła trzech jedności, elitarny bohater). W tragediach polskich zdecydowanie przeważał temat zaczerpnięty z dziejów narodowych (np. Władysław pod Warną Wacława Rzewuskiego, Zygmunt August Józefa Wybickiego, Bolesław Śmiały Franciszka Wężyka), a konflikt niemal zawsze dotyczył racji polityczno-społecznych (interes ogółu a interes jednostki). Nauczycielskie intencje autorów ujawniały się szczególnie w długich retorycznych monologach dotyczących postawy obywatelskiej bądź też akcentujących potęgę państwa w czasach Piastów czy Jagiellonów. Przywoływanie dawnej świetności miało cel patriotyczny, oczywisty w warunkach niewoli, toteż nie wydaje się dziwne, że najwięcej tragedii historycznych powstało w okresie późnego oświecenia. Wysoką ocenę krytyki uzyskała Barbara Radziwiłłówna Alojzego Felińskiego.

Leave a Reply