Kierunki artystyczne i style

Kierunki artystyczne i style. Charakterystyczną cechą kultury polskiej było już od średniowiecza żywe zainteresowanie się sztuką, przede wszystkim malarstwem i rzeźbą, jako tworzywem służącym upiększeniu, a przez to uszlachetnieniu najbliższego otoczenia. Dawna sztuka polska jest więc przede wszystkim sztuką dekoracyjną i reprezentacyjną. W średniowieczu jedyną zainteresowaną tymi funkcjami sztuki stroną był pierwotnie Kościół, znacznie później dopiero arystokracja. W Polsce, gdzie procesy i przeobrażenia kultury były w sposób naturalny późniejsze w stosunku do Europy Zachodniej, zainteresowanie sztuką powszechniejsze wśród bogatego mieszczaństwa i wśród szlachty rozwinęło się właśnie na przełomie renesansu i baroku. Dodać należy zresztą, iż malarstwo i rzeźba nigdy nie były w dobie staropolskiej „specjalnością” naszej kultury, nie powstały wybitniejsze, wychodzące ponad przeciętność rodzime talenty ani szkoły. Zgoła przeciwnie niż w architekturze czy w muzyce, gdzie możemy się poszczycić nadzwyczajnym niekiedy dorobkiem. Przyjął się zresztą wśród znawców kultury staropolskiej pogląd, iż w dobie baroku funkcję rodzimego malarstwa i rzeźby (a więc sztuk właściwie u nas nie uprawianych) spełniała z nadwyżką poezja, wyczarowująca pełne żywych, soczystych barw i wyrazistych gestów obrazy literackie.

Zainteresowanie ówczesnej kultury polskiej sztuką przejawiało się w sprowadzaniu najwybitniejszych nieraz dzieł sztuki zachodniej (głównie obrazów, gobelinów i przedmiotów rzemiosła artystycznego) lub na zapraszaniu do kraju i otaczaniu wyjątkową opieką artystów obcych. Wielu z tych cudzoziemców wrastało zresztą w kulturę polską, jak we- necjanin Tommaso Dolabella (1570-1650), sprowadzony przez Zygmunta III dla ozdobienia Wawelu po pożarze. Jego obfita nadzwyczajnie i przy tym wysokiej klasy twórczość (przynajmniej na początku dzia-łalności w Polsce) oddziaływała szeroko na prowincjonalnych naśladowców.

Leave a Reply