Indywidualizm romantyczny

W tym nurcie filozofii należy szukać źródeł dwóch naczelnych haseł sztuki romantycznej: idealizmu i indywidualizmu.

Twórcą, który wpłynął na romantyczne pojęcie jaźni artysty, był Jan Gottlieb Fichte, który głosił jedność świata przedmiotowego i poza- zmysłowego. Obydwa poprzedzić musiał czyn, który je wytworzył – i on to właśnie jest ośrodkiem i źródłem wszelkiej rzeczywistości. Owo „ja”, którego istotnym atrybutem jest działanie, romantycy utożsamiali z własną jaźnią, z podmiotem artystycznym, stąd zrodziło się mniemanie o twórczej wolności indywiduum. Skoro duch twórczy stanowi centrum wszechświata, to tym bardziej jest ośrodkiem i normą w sferze sztuki. „Artysta romantyczny nie krępuje się rzeczywistością, a tym bardziej jej . nie naśladuje” (S. Kawyn). Stawia własne możliwości kreacyjne na równi z mocami Boga, jak Konrad w Wielkiej Improwizacji: „Ja nieśmiertelność czuję, nieśmiertelność tworzę…”.

Indywidualizm romantyczny głosi, że jednostka może wszystkiego dokonać, a człowiek to „mały światek”’- odpowiednik kosmosu.

Leave a Reply