Heglowska historiozofia

Heglowska historiozofia w połączeniu z koncepcją wolności i czynu, stworzyła podstawy polskiej myśli romantycznego mesja- nizmu, reprezentowanej przez Józefa Hoene-Wrońskiego.

W latach czterdziestych wueku XIX nawiąże do heglizmu krajowa filozofia tzw. narodowa Bronisława Trentowskiego, Augusta Cieszkowskiego i Karola Libelta. Myśliciele ci wzbogacili zbyt abstrakcyjną w warunkach polskich heglowską filozofię rozumu c postulaty czynu i woli, pojętej jako siła sprawcza przejścia od teorii do praktyki. Ten odłam polskiej myśli romantycznej cechowało dążenie do ze-spolenia filozofii z hasłami społecznymi, odwrót od jednostronnego idealizmu ku realnym problemom życia narodu, rehabilitacja konkretu i zjawisk materialnych. Ponieważ powoływali się oni na wrodzoną słowiańską „niefilozoficzność” — niechęć do abstrakcji, związek z przyrodą i pozarozumowe porozumiewanie się z nią – nazywa się też tę koncepcję, szczególnie Libelta, „filozofią słowiańską”.

Kierunki artystyczne, style. Estetyka klasyczna była estetyką zamkniętą. Jej ściśle określony repertuar, nieczuły na wpływy zewnętrzne, krępował wyobraźnię twórców szeregiem przepisów.

Leave a Reply