Do pierwszego pokolenia romantyków polskich należą:

Widziany przez pryzmat uczestniczących w nim pokoleń literackich romantyzm polski wyznaczony przez daty 1822-1863 jest, jak każdy inny okres dziejów kultury, tworem wielowarstwowym, obok pokoleń wiodących prym działają epigoni pokoleń poprzednich (stanisławowskiego i klasycznego) i prekursorzy następnych, a także wielcy i mniejsi samotnicy, którzy zachowują pozycję odrębną, rozwijając się według własnych praw duchowych i nie aprobując w pełni cech ani założeń grupy społecznej, która w tym czasie w kulturze dominuje.

Literaturę i sztukę polską wymienionego okresu tworzą dwa pokolenia romantyków. Pierwsze dochodzi do głosu około roku 1820, gdy uniwersytety warszawski i wileński opuszczają roczniki młodzieży urodzonej około roku 1800. Twórczość tego pokolenia wyczerpuje się w połowie stulecia, zaś wspólne przeżycia pokoleniowe jego uczestników tworzą: epopeja napoleońska, będąca dla wielu wspomnieniem młodości, oraz powstanie listopadowe, które stanowi punkt zwrotny w losach wielu jednostek i całego narodu. W ujęciu pokoleniowym zaciera się podział polistopadowego romantyzmu na krajowy i emigracyjny, gdyż obydwie odmiany są dziełem romantyków pierwszego pokolenia oraz generacji następnej, która debiutuje około roku 1840.

Do pierwszego pokolenia romantyków polskich należą: Adam Mickiewicz, Antoni Malczewski, Seweryn Goszczyński, Maurycy Mochnacki, Juliusz Słowacki, Zygmunt Krasiński, w malarstwie: January Suchodolski, Piotr Michałowski, Teofil Kwiatkowski, w muzyce: Fryderyk Chopin. To pokolenie reprezentują wszyscy romantyczni myśliciele.

Leave a Reply